Rozporządzenie AFIR a konieczność modernizacji stacji ładowania pojazdów elektrycznych

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/1804 z dnia 13 września 2023 r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych i uchylenia dyrektywy 2014/94/UE, zwane w skrócie AFIR-em, wchodzi w życie już 13 kwietnia 2024 r.

Większość regulacji AIFR-u odnosi się do stacji ładowania oddawanych do użytku po 13 kwietnia 2024 r., niemniej są też regulacje które wymuszają na operatorach dostosowanie już działających stacji ładowania do wymogów AFIRu.

Ładowanie ad-hoc i płatność kartą bez konieczności rejestracji u operatora

Rozporządzenie kładzie bardzo duży nacisk na umożliwienie posiadaczom elektryków ładowania na zasadzie ad-hoc na wszystkich ogólnodostępnych stacji ładowania.

AFIR wymaga, aby każda ogólnodostępna stacja ładowania (również ta oddana do użytku przed 13 kwietnia 2024 r.) miała możliwość ładowania ad-hoc.

Posiadacze aut elektrycznych powiedzą, że już teraz każda ogólnodostępna stacja ładowania ma taką możliwość. Jednak diabeł tkwi w szczegółach. Zgodnie z AFIR-em ładowanie ad-hoc oznacza usługę ładowania nabytą przez użytkownika końcowego bez konieczności zarejestrowania się u operatora danego punktu ładowania, zawarcia z nim pisemnej umowy lub nawiązania z nim stosunków handlowych wykraczających poza zwykły zakup usługi ładowania.

Aktualne regulacje o usłudze ad-hoc stanowią o braku konieczności zawierania umowy, co de facto z prawnego punktu widzenia było niewykonalne.

Ustawodawca nie wytłumaczył co dokładnie oznacza, że nie można się rejestrować u operatora. Jednocześnie należy pamiętać, że przy ładowaniu ad-hoc nadal powinna być możliwość uzyskania paragonu czy też faktury za usługę.

Terminale płatnicze

AFIR wprowadza wymóg, aby na każdej ogólnodostępnej stacji ładowania była możliwość płatności kartą/zbliżeniowo. Co do zasady obowiązek ten dotyczy ogólnodostępnych stacji ładowania oddanych do użytku po 13 kwietnia 2024 r., z jednym wyjątkiem.

Szczególną kategorią w zakresie obowiązków związanych z płatnością elektroniczną są stacje ładowania o mocy 50 kW lub większej zlokalizowanej wzdłuż sieci drogowej TEN-T lub na tzw.  bezpiecznych i chronionych parkingach. W stosunku do stacji ładowania w tych lokalizacjach operatorzy są zobowiązani do zapewnienia, aby wszystkie stacje ładowania, w tym również te oddane do użytku przed 13 kwietnia 2024 r., spełniały wymagania wskazane w art. 5 ust. 1 lit a lub b) ww. rozporządzenia (czyli posiadały czytnik kart płatniczych). Operatorzy mają czas do 1 stycznia 2027 r. na dostosowanie stacji ładowania do tych wymogów.

Prawo do nieskorzystania z automatycznego uwierzytelniania

Kolejny obowiązek wynikający z AFIR-u i odnoszący się do wszystkich ogólnodostępnych stacji ładowania polega na prawie użytkowania auta EV do nieskorzystania z automatycznego uwierzytelnienia.

Automatyczne uwierzytelnianie to uwierzytelnienie pojazdu w punkcie ładowania za pomocą złącza do ładowania lub telematyki.

Operatorzy punktów ładowania, którzy oferują automatyczne uwierzytelnianie w prowadzonych przez nich ogólnodostępnych punktach ładowania, zapewniają aby użytkownicy pojazdów elektrycznych zawsze mieli prawo nieskorzystania z automatycznego uwierzytelniania i mogli zamiast tego ładować swój pojazd na zasadzie ad hoc, albo skorzystać z innego, opartego na umowie rozwiązania w zakresie ładowania oferowanego w danym punkcie ładowania. Operatorzy punktów ładowania muszą wyraźnie informować użytkowników końcowych o takiej możliwości.

Podsumowanie

Mając na uwadze, że wszelkie przepisy AFIR-u stosuje się bezpośrednio (nie jest potrzebna polska ustawa, gdyż jest to rozporządzenie unijne a nie dyrektywa), żaden operator ani uczestnik rynku nie może przejść obok AFIR-u obojętnie. Niewywiązanie się z reguł wskazanych w tym rozporządzeniu może skutkować np. niedopuszczeniem stacji ładowania do eksploatacji.

Więcej o AFIR będzie można się dowiedzieć podczas specjalnego webinarium, które już najbliższą środę o godz. 10.

Zapraszamy do uczestnictwa.

Najnowsze publikacje

06.06.2024

06.06.2024 | Energetyka odnawialna

Umowa urbanistyczna między inwestorem a samorządem

Przez wiele lat poważne wątpliwości budziła możliwość, a wręcz legalność, uzgadniania przez deweloperów z gminami zasad, na których inwestor wykona na rzecz danej jednostki samorządu terytorialnego określoną inwestycję, w zamian za co umożliwione zostanie mu wykonanie głównego zamierzenia inwestycyjnego.

chevron-left-gold

05.06.2024

05.06.2024 | Energetyka odnawialna

Umowa cPPA dostępna dla coraz szerszej grupy wytwórców i odbiorców – studium przypadku

Formułę właściwą dla umowy cPPA w końcu zdecydowała się wprowadzić ENEA S.A., która jak każda spółka z tzw. #BigEnergy bardzo długo opierała się bilansowaniu cPPA. Jako kancelaria mieliśmy przyjemność uczestniczyć przy jednym z pierwszych kontraktów cPPA, w którym uczestniczy podmiot z #BigEnergy. W naszym przypadku była to ENEA S.A.

chevron-left-gold

17.05.2024

17.05.2024 | Energetyka odnawialna

Linia bezpośrednia – umowa, sprzedaż energii, opłaty i opłacalność – część II

W pierwszej części analizy prawnej opisaliśmy o założeniach funkcjonowania linii bezpośredniej w związku z wprowadzonymi zmianami w przepisach ustawy prawo energetyczne. W części drugiej chcielibyśmy przybliżyć Państwu kwestie opłat z jakimi wiąże się posiadanie linii bezpośredniej oraz obrót energią przesyłaną linią bezpośrednią.

chevron-left-gold
Wszystkie publikacje
mobile-menu-shape